Op deze pagina beschrijf ik in het eerste deel in grotendeels eigen bewoordingen bevindingen over de eigenschap van het goddelijke in de natuur; de eerste oorzaak en drager van het bestaan. Deze bevindingen zijn zowel van innerlijke en externe ervaringsaard, alsook verkregen door het lezen van literatuur over spiritualiteit, filosofie en de fysica. Ik hussel de bronnen door elkaar, zoals een DJ meerdere plaatjes door elkaar draait. Dit om mijn schrijfstijl te bevestigen en ook om u in opperste verwarring achter te laten.

In het tweede deel vindt u een vertaalde webpagina van de Duitser Sepp Hasslberger.

1. Hendrik en zijn onnavolgbare gedachtegangen

Het fundamentele element van de kosmos is ruimte. Ruimte is het alomvattende principe van een hogere eenheid. Niets kan bestaan zonder ruimte. Ruimte is de voorwaarde van alles dat bestaat, in materiële of immateriële vorm, omdat wij ons een object noch een subject zonder ruimte kunnen voorstellen. Volgens de oud Indische traditie openbaart het universum zich in twee fundamentele eigenschappen: als beweging en als iets waarin beweging plaatsvindt, namelijk ruimte. Deze ruimte heet “Akasa” en is dat door dingen die visueel verschijnen; door welke zij uitgebreidheid of lichamelijkheid bezitten.

Wat de Westerse mens God noemt (of in andere culturen Allah, Jehova etcetera etcetera) is niets anders dan de “lege ruimte” die voor de creatie het heelal vulde; het puur objectieve welke creëert, die de materiële zijde wil bereiken en die zich uit en bindt met al hetgeen dat wordt gecreëerd. Deze “lege ruimte” is in ALLES aanwezig, van het grootste object tot het kleinste subject. De lege lucht (of hoe je de eerste dimensie RUIMTE ook noemt) is de basis, het fundament van alles dat bestaat. Het is nooit geboren en nooit gestorven, onveranderlijk, eeuwig, oneindig, niet deelbaar. Het is aanwezig in heel het bestaan, in de sterren, de planeten, in een wolk, in je linkerteen, zo ook in je rechteroor, in het theekopje. Het is overal. Het manifesteert zich door in het zijn tot uitdrukking te komen.

Het wordt ook wel de Nul-Punt Energie genoemd. Het is wat de Russische wetenschapper Nicolai Kozyrev (1908 – 1983) de “AETHER”, het fysische vacuüm, noemt; wat in het Grieks “schijnen” betekent; in de context van het licht dat schijnt. Aristoteles’ leraar Plato (beiden 4e eeuw v. Chr.) benoemde dit al. Aristoteles zelf noemde het “De Potentie”. “Akasa” is afgeleid van het woord kas, dat “stralen”; “schijnen” betekent en heeft derhalve ook de betekenis van “ether”, die als het medium van beweging wordt opgevat. Het principe van beweging is “Prana”, de adem van leven, het al krachtige, al doordringende ritme van het universum. Dit is een diepgaande en heel eenvoudige oplossing. De metafysica van ruimte en beweging verenigt en lost niet alleen het probleem van het ene en het vele op, maar ook van het oneindige en het eindige, het eeuwige en het tijdelijke, het absolute en het relatieve, het continue en het afzonderlijke, het eenvoudige en het complexe, materie en universum.

Alles wat is, is “Brahma” en manifesteert zich door de vijf “Prana’s”; zoals het in de Indische Veda’s staat opgetekend. De Chinezen noemde deze energie “Ch’i”. In de Joodse Tora wordt het “Ein Sof” genoemd. De kwantum fysicus David Bohm (1917 – 1992) zou het het “Kwantummiddel” kunnen noemen.

Wij zijn lichtwezens.

0 (nul) staat gelijk aan 1 (een).

De Egyptenaren stelden het gelijk aan de Ene in de vorm van de 0, als zijnde een open mond die een klank uit; de ene hele muzieknoot.
De Indiërs chanten de mantra “Om” om het allereerste begin aan te duiden en, in kerkelijke zin, schetteren de koperen trompetten van de Heer der Heerscharen.

Tijd

De sferische constante van golfbeweging van ruimte veroorzaakt de activiteit en het fenomeen van tijd. Dit bevestigt Aristoteles en Spinoza’s connectie van beweging en tijd en verbindt meest betekenisvol deze twee dingen tot het ene: ruimte. Beweging is ook voortdurend op die wijze als tijd het is. Aristoteles zei al dat tijd identiek is aan beweging of als een eigenschap van beweging kan worden beschouwd. Omdat tijd wordt veroorzaakt door (golf) beweging, kan alleen materie (als sferische golfbeweging van ruimte) tijd ervaren. Ruimte is eeuwig, heeft altijd bestaan en kan tijd niet ervaren. Hieruit kan men concluderen dat er dan ook geen Big Bang creatie van ruimte of universum was.

“Vadertje Tijd” manifesteert zich door de spiraalsgewijze beweging van zijn hoogsteigen energetische eigenschap.

Nicolai Kozyrev heeft zijn leven gewijd aan onderzoek op de effecten van deze Nul-Punt Energie op onze meetbare, materiële wereld. Hij kwam tot een verifieerbare kracht van 0-4 to 10-5, een “force” die zo zwak is, dat Westerse wetenschappers deze insignificant noemen. Deze energievorm manifesteert en beweegt zich torsiegewijs in een spiraalvorm, wat men terug kan zien in de “armen” van de Melkweg, in een zeeschelp, een (rode) roos; die kenbaar is in maatverhoudingen die wij kennen als de “Gouden Ratio” en de “Fibonacci spiraal”.

Dr. Hal Puthoff van Cambridge University was een van die Westerse wetenschappers die in het begin van de 20e eeuw op zoek ging naar meetbare energie in “lege ruimte”. Zijn experimenten bewezen dat “lege ruimte” ongelooflijk veel energie bevatte van een niet elektromagnetische bron. Hij noemde dit, in overdrachtelijke zin, een grote ziedende ketel. Volgens zijn zeggen zou een peer (als in lamp) van deze energie voldoende zijn om al onze oceanen tot het kookpunt te brengen.

Wij assimileren deze energie in de vorm van voeding, drank, door fotosynthese en door te ademen zodat ons lichaam zich in leven houdt en zich in de tijd kan voortbewegen.

Het wordt door de asceet puur bewustzijn genoemd, zonder gedachten (zoals het in de ‘Veda’s wordt vermeld). Pure liefde. De grote ziener, de betekenisgever; de onbewogen beweger. Het is de lege hemel zelf. m.a.w. het is overal, in iedereen, is de bron waar alles uit ontspruit. Het is in de woorden van Kozyrev puur bewuste basisenergie. Deze spirit, deze goddelijke geest, kenmerkt zich door parabrahma; de twee zijden van de medaille waarvan ons de binnenkant onbekend blijft – wij; de materialistische lichamen, zijn de medailles en hoe wij alle zijden ook onderzoeken, slechts door inwaarts te keren kunnen wij tot de kern komen.

Indien de mens alle gedachten, vormen, gevoelens, verlangens, dromen, projecties, dingen etcetera laat vallen; dan komt hij uit bij zijn eigen basis. Dan is hij onsterfelijk; wordt hij een met god; de druppel die in de oceaan van onuitputtelijke basisenergie uitkomt; waar hij eigenlijk altijd deel van uitmaakt, waarvan hij denkt dat hij afgezonderd is in zijn dagelijkse bestaan en waar hij, na zijn fysieke sterven, weer in op zal gaan; in de oceaan van het bewustzijn.

Dit “Godsbewijs” is al op ontelbare manieren gegeven en opgeschreven, maar is wetenschappelijk niet aantoonbaar, omdat het de objectieve staat van zijn zelf is; iets wat tot Kozyrev’s werk niet meetbaar was. De Deense filosoof Kierkegaard (1813 – 1855) had opgemerkt dat het nooit te leveren is, omdat het hier om het spirituele en dus niet-materiële gaat; iets dat door menselijk (wetenschappelijk) kennen niet doorgrond kon worden. Blijkbaar heeft Kozyrev het wetenschappelijke antwoord gegeven. Let wel: deze Nul-Punt Energie vulde het heelal voordat er sprake was van een materieel geschapen wereld en beweegt deze heden ten dage dankzij zijn wilskracht.

Het is in feite bewustzijn “boven en in” materie. Een in verscheidenheid. Al het gemanifesteerde heeft als basis het ene; de “Aether”. Het leven, het zogenaamde afgescheiden bestaan, is om in dialoog te treden met het “hoge” bewustzijn, is de dialoog. Onze daden en gedachten zijn het Ene. Wij zijn de (zelf)reflectie van het kosmische bewustzijn. In de kwantummechanica heet het dat de waarnemer hetgeen dat waargenomen wordt beïnvloed; het feit is alleen feitelijk dankzij de waarnemer en de interactie met de waarneming. Het is als een driehoek, de drie-eenheid. Zijn de golf (de spiraalvorm?) en het deeltje een? Het is gewoon en het is noch golf noch vorm, het is zo door onze perceptie. De ruimte zelf is de bron van al. Tijd is energie.

2. Kozyrev: Aether, Tijd en Torsie

De Russische wetenschapper Dr. Nikolai Kozyrev is in menig opzicht een voorloper. Hij is de vader van de inspanningen van vandaag de dag om fysica op een bepaalde manier te herinterpreteren die geen intuïtief begrip tegenspreekt. Onze inspanningen om de inherente tegenspraak van het standaardmodel van fysica, vast gebaseerd op Einsteins’ relativiteitstheorie en de quantummechanica, hebben minder dan tevredenstellende resultaten gebracht.

Kozyrev heeft rotatie of torsiegebiedsgevolgen gemeten op een tijdstip waarop de Westelijke wetenschap bezig was met het breken van atomen in steeds kleinere delen. Hij onderzocht tijd en aether vóórdat de meesten van ons in het Westen aan de vragen van de bruikbaarheid van onze moderne interpretaties van het heelal dachten. (…)

Dramatisch wetenschappelijk bewijsmateriaal dat elke fysieke kwestie door “aether” van onzichtbare, bewuste energie wordt gevormd heeft sinds minstens de jaren 1950 bestaan. De beroemde Russische astrophysicist Dr. Nikolai A. Kozyrev (1908-1983, uitgesproken Ko-zir-ev) bewees boven om het even welke twijfel dat zulk een energiebron moest bestaan. Dientengevolge werd hij één van de meest controversiële figuren in de geschiedenis van de Russische wetenschappelijke gemeenschap. De ontzagwekkende implicaties van zijn werk en van al diegenen die hem volgden, werden bijna volledig verborgen door de vroegere Sovjetunie. Maar met de val van het IJzeren gordijn en de komst van internet krijgen wij definitief toegang tot “Ruslands’ Best-Gehouden Geheim”. Twee generaties van opmerkelijk onderzoek door duizenden Ph.D. niveauspecialisten zijn te voorschijn gekomen uit de bevindingen van Kozyrev, die ons begrip van het Heelal volledig veranderen.

Een onzichtbaar middel van energie

Het aether bestaan werd wijd goedgekeurd zonder vragen in wetenschappelijke kringen tot vroeg twintigste eeuw, toen het Michelson-Morley experiment van 1887 “werd gecoöpteerd” waaruit bleek dat er geen verborgen energiebron bestond. Nochtans, hebben de recentere doorbraken die “donkere kwestie”, “donkere energie”, “virtuele deeltjes”, “vacuümstroom” en “energie die het absolute nulpunt impliceren”, om enkelen benamingsvarianten te noemen, aarzelende Westelijke wetenschappers er toe gebracht om te erkennen dat er inderdaad een onzichtbaar energiemiddel in het Heelal moet zijn. Zolang u een goedaardige term zoals het “quantummiddel” en niet het verboden woord “aether” gebruikt, kunt u over dit onderwerp in de heersende pers zonder veel vrees voor spot spreken.

Één vroeg voorbeeld van bewijs voor het bestaan van aether komt van de eerbiedige fysicus Dr. Hal Puthoff. Hij vermeldt dit vaak in experimenten van vroeg twintigste eeuw, alvorens de “quantummechanica” zelfs bestond, die werden ontworpen om te zien of er om het even welke energie in “lege ruimte” is. Om dit idee in het laboratorium te testen, was het noodzakelijk om een gebied tot stand te brengen dat van lucht (een vacuüm) en, door het gebruik van lood-bescherming van alle bekende elektromagnetische stralingsgebieden, volledig vrij zou zijn; wat als de kooi van Faraday bekend is. Deze vacuümruimte werd zonder lucht toen bedaard tot aan het absolute nul of -273°C, de temperatuur waar deze kwestie zou moeten ophouden en trillen om zo geen hitte te veroorzaken. Deze experimenten bewezen dat in plaats van een ontbreken van energie in het vacuüm, er een enorme hoeveelheid is uit een volledig niet elektromagnetische bron! Dr. Puthoff heeft vaak dit een “kokende ketel” van energie in zeer hoge omvang genoemd. Aangezien deze energie bij het absolute nul kon worden gevonden, werd deze kracht gesynchroniseerd als “energie op het absolute nulpunt” of “ZPE” (Zero Point Energy), terwijl de Russische wetenschappers het gewoonlijk het “fysieke vacuüm” of “PV” noemen.

De gevestigde heersende stromingsfysici Dr. John Wheeler en Dr. Richard Feynman berekenden dat de hoeveelheid energie op het absolute nulpunt in het ruimtevolume van één enkele gloeilamp krachtig genoeg is om alle oceanen van de wereld aan het kookpunt te brengen! Duidelijk, behandelen wij één of andere zwakke, onzichtbare kracht, maar eerder een bron van bijna onmogelijk grote macht die meer dan genoeg sterkte zou hebben om het bestaan van al fysieke kwesties te ondersteunen.

In de nieuwe mening van wetenschap die uit de aether theorie volgt, komen alle vier van de basiskrachtgebieden, hetzij zwaartekracht, elektromagnetisme, zwakke kernkracht of sterke kernkracht te voorschijn; het zijn eenvoudig verschillende vormen van aether/ZPE.

Professor T.A. Daniels vond dat de dichtheid van de gravitatie energie dichtbij de oppervlakte van de Aarde gelijk aan 5.74 x 1010 (t/m3) is. (Vergeet niet dat de zwaartekracht eenvoudig een andere vorm van aether in dit nieuwe model is.) De bevindingen van prof. Daniels’s betekenen dat 100 kilowatt van deze “vrije energie” de macht van het gravitatiegebied in een uiterst uiterst kleine 0.001 procent van de natuurlijke energie onderdompelt die op dat gebied wordt veroorzaakt. (Zie het Nieuwe Energie Nieuws, Juni 1994, p. 4.)

Het onderzoek dat door Dr. Nikola Tesla werd geleid leidde in 1891 tot zijn verklaring dat “aether” zich als vloeistof aan stevige organismen en als vast lichaam aan licht en hitte bindt; dat het onder “voldoende hoogspanning en frequentie” zou kunnen worden betreden – het was zijn hint dat vrije energieën en anti-gravitatie technologieën mogelijk zijn.

Laat ons speciale aandacht geven aan de verklaring van Tesla dat aether een vloeibaarachtig effect heeft wanneer wij te doen hebben met stevige voorwerpen, aangezien dit direct met het werk van Dr. N.A. Kozyrev verband houdt.

Het heroverwegen van materie

Om de verwante bevindingen van Kozyrev echt te begrijpen, zijn bepaalde nieuwe analogieën voor fysieke kwesties vereist. Het werk van Kozyrev dwingt ons om alle fysieke objecten van materie in het Heelal te visualiseren alsof zij sponsen zijn die in water zijn ondergedompeld. In deze analogie, zouden wij de sponsen moeten zien als blijvend in water voor een langdurige periode totdat zij volledig verzadigd zijn. Dit overwegend, zijn er twee dingen die wij met dergelijke sponsen onder water kunnen doen; wij kunnen het volume van het water dat zij bevatten verminderen of het met zeer eenvoudige mechanische procedures vermeerderen.

1. Verminderen: als een ondergedompelde, verzadigde spons wordt gedrukt, gekoeld of geroteerd, dan zal enkel water van binnen zijn omgeving worden vrijgegeven, verminderend met zijn massa. Zodra de spons niet meer gedrukt etc. wordt, wordt de druk op miljoenen uiterst kleine poriën verlicht, om het water opnieuw te absorberen en terug naar zijn normale rustende massa uit te breiden.

2. Vermeerderen: Wij kunnen meer water in een spons in rust pompen, zoals door het te verwarmen (het trillen), waarbij enkele poriën zich met meer water vullen dan zij comfortabel vast kunnen houden. In dit geval, zodra wij de toegevoegde druk verlichten, zal de spons natuurlijk zijn bovenmatig verkregen water vrijgeven en weer terug krimpen naar zijn normale rustende massa.

Hoewel het voor de meeste mensen onmogelijk schijnt, toonde Kozyrev aan dat door het schudden, het spinnen, het verwarmen, het koelen, het trillen of het breken van fysieke voorwerpen, hun gewicht door subtiele maar welomlijnde hoeveelheden kan worden verhoogd of worden verminderd. Dit is slechts één aspect van zijn verbazend werk.


De achtergrond van Dr. Kozyrev

Aangezien de Westerse wereld grotendeels onbekend is met Kozyrev, is wat biografische en onderzoeksinformatie van belang. Hij is verre van het zijn van een zonderlinge of getikte wetenschapper. Het werd in feite overwogen dat hij één van de meest uitstekende Russische denkers van de twintigste eeuw zou zijn. Kozyrev had zijn eerste wetenschappelijk document gepubliceerd op de tedere leeftijd van zeventien. Andere wetenschappers waren verbaasd door de diepte en de duidelijkheid van zijn logica. Zijn hoofdwerk was in astrofysica, waar hij de atmosferen van de Zon en andere sterren, het fenomeen van zonneverduisteringen en stralingsevenwicht bestudeerde. Op de leeftijd van twintig had hij reeds van de Universiteit van Leningrad een graad in de fysica en wiskunde behaald en op zijn achtentwintigste werd hij wijd gekend als een voorname astronoom die bij verscheidene universiteiten had onderwezen.

Het overvloedige leven van Kozyrev nam een ongelukkige en moeilijke draai in 1936, toen hij in het kader van de repressieve wetten van Josef Stalin werd gearresteerd. In 1937 begon hij met elf martellende jaren die alle bekende verschrikkingen van een concentratiekamp behelsden. In deze staat peinsde hij diep over de geheimen van het Heelal en besteedde aandacht aan alle patronen die in het leven bestaan, waarin zo vele verschillende organismen tekens van asymmetrie en/of de spiraalsgewijs bewegende groei tonen. Vanuit zijn verlichte observaties was Kozyrev van mening dat alle levensvormen een onzichtbare, spiraalsgewijs bewegende energiebron bevatte; toegevoegd aan hun normale eigenschappen door het verkrijgen van energie door het eten, het drinken, ademhaling en fotosynthese.

Kozyrev theoretiseerde dat de dingen zoals de spiraalsgewijs bewegende groeirichting van schelpen en de kant van het menselijke lichaam waar het hart zich bevindt, wordt bepaald door de richting die deze stroom gaat. Indien er een gebied ergens in de plaats-tijd is waar de energiestroom in de tegenovergestelde richting spiraalsgewijs bewoog, dan zou hij schelpen verwachten die in de tegenovergestelde richting groeiden en waar het hart zich in de overkant van de lichaamsholte bevond. Kozyrev stelde voor dat het leven zich niet op een andere manier kon vormen, omdat het actief deze spiraalsgewijs bewegende energie afleidt om deze derhalve te ondersteunen en daarom zijn proporties elke stap op die manier volgt. In deze betekenis, kunnen wij aan het skeletachtige systeem als “antenne” voor deze energie denken.

Toen Kozyrev in 1948 definitief van het interneringskamp werd gerehabiliteerd en op zijn gebied van deskundigheid kon terugkomen, maakte hij vele voorspellingen over de Maan, Venus en Mars, die door Sovjet-Russische ruimtevoertuigen meer dan een decennium later werden bevestigd. Dit verdiende hem toen een onderscheiding dat hij een belangrijke pionier in het Sovjet-Russische ruimteprogramma was. In 1958 wekte Dr. Kozyrev opnieuw wereldwijd controverse door aan te kondigen dat de Maan vulkanische activiteit in de krater Alphonsus tentoonstelt. De winnaar van de Nobelprijs van de V.S. Dr. Harold Urey was onder de kleine groep die geloofde dat de theorie van Dr. Kozyrev van vulkanische activiteit op de Maan correct was en hij spoorde de NASA aan om een onderzoek te leiden. Als direct resultaat, zette de NASA het enorme “Moon Blink” project op touw, welke later Dr. Kozyrev’s bevindingen bevestigde door significante gasemissies op de Maan te vinden. Nochtans werd het werk van Kozyrev niet zo gemakkelijk geassimileerd in de heersende stromingswereld van de NASA.

De wetenschap van tijd

In de winter van 1951-52 begon Dr. Kozyrev met zijn onderzoekstocht in de wereld van exotische fysica, met het eerste van wat een diepgaande reeks van 33 jaar van zeer intrigerende en controversiële experimenten werd. Zoals wij zeiden, onthulden de spiraalsgewijs bewegende energiepatronen zich in hun aard aan de ogen van Dr. Kozyrev terwijl hij in het concentratiekamp zat. Zijn “directe kennis” deelde hem mee dat deze spiraalsgewijs bewegende energie in feite de ware aard en de manifestatie van “tijd” was. Duidelijk voelde hij die “tijd”; aangezien wij nu weten dat het veel meer is dan enkel een eenvoudige functie voor het tellen van duur. Kozyrev spoort ons aan om een oorzaak voor tijd te bedenken, iets tastbaars en iets identificeerbaars in het Heelal; iets dat wij met tijd kunnen associëren. Na hierover voor een tijd na te denken, zien wij in dat tijd uiteindelijk niets anders is dan zuivere, spiraalsgewijs bewegende beweging. Wij weten dat wij in complex spiraalsgewijs bewegende patronen door de ruimte bewegen en daarin de orbitale patronen van de Aarde en het zonnestelsel vinden.

“Temporology” of de wetenschap van tijd staat onder voortdurend actief onderzoek door de Universiteit van de Staat van Moskou en de Russische Humanitaire Stichting. Zij worden door het voorbereidende werk van Dr.Kozyrev geïnspireerd. Op hun website verklaren zij: “In ons begrip, is de “aard” van tijd het mechanisme dat het optreden van veranderingen en voorkomende nieuwigheid in de wereld bewerkstelligt. Om de “aard” van tijd te begrijpen is het wijzen naar (… ) een proces, een fenomeen, een “drager“ in de materiële wereld waarvan de eigenschappen zouden kunnen worden geïdentificeerd of corresponderen met die van “tijd”. Dit kan bij eerste blik vreemd schijnen, aangezien een boom die in uw tuin valt als resultaat van een sterke wind, niet als gevolg van de “stroom van tijd” zou kunnen worden gezien. Nochtans, moet u dan vragen wat de wind veroorzaakte om te blazen. Uiteindelijk, is de motie van de Aarde om zijn as het meest verantwoordelijk. Vandaar worden alle veranderingen veroorzaakt door één of andere vorm van beweging en zonder beweging kan er geen tijd zijn. Verscheidene van de geleerden van wie documenten door het Russische Instituut van Temporology werden gepubliceerd zijn het ermee eens dat als Kozyrev zijn terminologieën en gebruik van het woord “tijd” in meer gemeenschappelijke wetenschappelijke termen zoals het “fysieke vacuüm” of “aether” had veranderd, dat dan veel meer mensen zijn werk in de komende jaren spoediger zouden hebben begrepen.
De fysica van de torsie.

In 1913 was Dr. Eli Cartan de eerste om duidelijk aan te tonen dat de “stof” (stroom) van ruimte en tijd in de algemene relativiteitstheorie niet alleen “krommen” van Einstein, maar ook een spinnende of spiraalsgewijs bewegende beweging bevatte die als “torsie” bekend was. De meeste mensen zijn zich niet bewust dat men nu algemeen aanvaardt dat de ruimte die de Aarde omringt en misschien de volledige Melkweg “rechtshandige rotatie” heeft; wat betekent dat de energie van rotatie van de wijzers met de klok mee wordt beïnvloed, aangezien het door het fysieke vacuüm reist. Volgens Sciama et al. worden de statische torsiegebieden gecreërd uit het spinnen van bronnen die geen energie uitstralen. Nochtans, zodra u een bron heeft die spint en die energie in om het even welke vorm loslaat, zoals de Zon of het centrum van de Melkweg (en/of een spinnende bron die meer dan één vorm van beweging vrijgeeft heeft die tezelfdertijd voorkomt zoals een planeet die tezelfdertijd om zijn as roteert en rond de Zon draait) dan wordt de dynamische torsie automatisch veroorzaakt.

Dit fenomeen staat torsiegolven toe om zich door ruimte te verspreiden in plaats van eenvoudig te blijven in één enkele “statische” vlek. Aldus, kunnen de torsiegebieden, zoals zwaartekracht of elektromagnetisme, zich van één plaats naar een andere in het Heelal bewegen. Voorts bewees Kozyrev decennia geleden dat deze gebieden bij “superluminale” snelheden reizen, dat zij ver de snelheid van licht overschrijden. Als u een impuls kunt hebben die zich direct door de “stof van plaats-tijd” beweegt, met superluminale snelheden reist en afzonderlijk van zwaartekracht of elektromagnetisme is, heeft u een significante doorbraak in de fysica – die eist dat een “fysiek vacuüm”, “het absolute nulpunt energie” of “aether” werkelijk moet bestaan.

De gebiedsexperimenten van de torsie

Experimenten van Dr. Kozyrev begonnen in de jaren 1950 en werden sinds de jaren 1970 verricht met de hulp van Dr. V.V. Nasonov, die hielp om de laboratoriummethodes en de statistische analyses van de resultaten te standaardiseren. Detectors die omwenteling en trilling gebruiken werden speciaal ontworpen en gemaakt om in aanwezigheid van torsiegebieden te reageren, die Kozyrev de “stroom van tijd” noemde.

Het is belangrijk om te herinneren dat deze experimenten in de meest strikt omstandigheden werden uitgevoerd, die in honderden of (in veel gevallen) duizenden proeven werden herhaald en in uitgebreid wiskundig detail werden geschreven. Zij zijn streng collegiaal-herzien en Lavrentyev en anderen hebben de resultaten onafhankelijk herhaald. Terugkerend naar onze vroegere analogie, zeiden wij dat de kwestie zich enigszins als een spons in water gedraagt. Als wij de structuur van de spons, zoals samendrukking, storen, het doen spinnen of trillen, dan zal het wat van zijn water terug vrijgeven aan zijn milieu.

In de loop van de jaren, werden alle volgende processen ontdekt die tot een “tijdstroom” van torsiegolven in het laboratorium leidden, wegens hun verstoring van de materie in vorm: het misvormen van een fysiek voorwerp; de ontmoeting van een luchtstraal met een hindernis; de verrichting van een zandloper die met zand wordt gevuld; de absorptie van licht; wrijving; het branden; de acties van een waarnemer, zoals een beweging van het hoofd; het verwarmen of het koelen van een voorwerp; fase overgangen in substanties (van bevroren tot vloeistof, van vloeistof tot damp, enz.); het oplossen van en het mengen van substanties; het langzaam afsterven van planten; niet-licht straling van astronomische voorwerpen; plotselinge veranderingen in menselijk bewustzijn. Buiten het verwarrende definitieve punt met betrekking tot bewustzijn, kunnen wij gemakkelijk zien hoe elk proces de materie op één of andere manier stoort, waarbij minieme hoeveelheden van zijn aetherische “water” worden geabsorbeerd of vrijgegeven, dat volkomen met onze sponsanalogie past.

Wat nog belangrijker is, is het feit dat de sterke emotionele energie ook een meetbare bij-een-afstandsreactie kon veroorzaken. Dit is niet alleen herhaaldelijk gedocumenteerd door Dr. Kozyrev maar door vele anderen en dit zijn waar onze concepten van psychische fenomenen en bewustzijn in het beeld komen. 

Dergelijke concepten werden nog groter nieuws na 11 September 2001, na de terroristische aanslagen op de Verenigde Staten. Dean Radin en zijn team bij het Instituut van Bewustzijns Wetenschappen (Institute of Noetic Sciences) maten een enorme verandering in het gedrag van geautomatiseerde “willekeurig-aantal generatoren” die de tijd onmiddellijk voor en na de aanval omringden. De gegevens toonden aan dat, op de een of andere manier, een verandering in het massabewustzijn van het mensdom het gedrag van elektromagnetische energie in computerkringen rond de wereld, vooral die computers aan Noord-Amerika beïnvloedde. Dit suggereert dat torsiegolven en bewustzijn hoofdzakelijk identieke manifestaties van intelligente energie zijn.

Het helpen van en het beschermen van torsie gevolgen

Terugkerend aan de meer “comfortabele” arena van fysieke materie, toonde het werk van Kozyrev aan, dat torsiegebieden worden geabsorbeerd, kunnen worden beschermd of soms worden weerspiegeld. Bijvoorbeeld, kan de suiker absorberen, kunnen de polyethyleenfilm en het aluminium beschermen en andere vormen van aluminium of spiegels kunnen nadenken.

Kozyrev vond dat in aanwezigheid van deze energiestroom, de voorwerpen die stijf en niet elastisch zijn, het gewicht verandert, terwijl flexibele en elastische voorwerpen veranderingen tonen in hun elasticiteit en/of viscositeit. Kozyrev toonde ook aan dat het gewicht van een tol verandert als het wordt getrild, verwarmd of gekoeld of als er een elektrische stroom door is gegaan.

De Einstein-Cartan theorie, die in 1913 een theoretische basis voor het bestaan van torsiegebieden bevestigde, voorspelt dat zich daar ofwel rechtshandige ofwel linkshandige torsie in ruimte, afhankelijk van de plaats, bevindt. Verdere ontdekkingen in quantumfysica met betrekking tot het begrip van “rotatie” bevestigden dat de elektronen “rechtshandige” of “linkshandige” rotatie hebben, wat betekent dat beweging wordt ontdekt die of met de wijzers van de klok mee of linksdraaiend is. Alle atomen en molecules handhaven variërende graden van evenwicht tussen rechts- en linkshandige rotatie. Kozyrev bepaalde dat sterk rechtshandige molecules zoals suiker torsiegevolgen kunnen beschermen, terwijl linkshandige molecules zoals terpentijnolie hen sterk versterken.

Verdere Russische onderzoeken bepaalden ook dat de gemeenschappelijke polyethyleenfilm als uitstekend schild voor torsiegolven dienst doet. Deze bevindingen werden gebruikt in vele verschillende experimenten zoals die besproken werden door Dr. Alexander Frolov. (…)